Ανδρέας Παναγιωτόπουλος: Ποτέ ξανά!

Η Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος που θεσπίστηκε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) το 2005 μας υπενθυμίζει κάθε χρόνο στις 27 Ιανουαρίου το χρέος μας απέναντι στην ιστορία και στις αξίες του ανθρωπισμού. 

Μας υπενθυμίζει τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από τους ναζί στα στρατόπεδα εξόντωσης του τρίτου ράιχ όπου έχασαν τη ζωή τους εκατομμύρια άνθρωποι, στην πλειονότητά τους εβραίοι (6 εκατομμύρια ψυχές), Ρομά, Σίντι και αμέτρητοι άλλοι αδύναμοι και «ανεπιθύμητοι», στο όνομα μιας εγκληματικής και απάνθρωπης αντίληψης περί ευγονικής και φυλετικής ανωτερότητας.

Μας υπενθυμίζει τον φόρο αίματος που πλήρωσαν όλες οι χώρες του κόσμου που βρίσκονταν υπό την κατοχή των ναζί και των συμμάχων τους, όπως η Ελλάδα, που το ποσοστό αφανισμού του εβραϊκού πληθυσμού της ήταν από τα υψηλότερα στην Ευρώπη (87%), ενώ η μικρή εβραϊκή κοινότητα της Πάτρας και αυτή αφανίστηκε και διαλύθηκε.

Μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να είμαστε πάντα ενωμένοι και στην πρώτη γραμμή απέναντι σε όλες τις μορφές φανατισμού, ρατσισμού και μισαλλοδοξίας, ειδικά στις μέρες μας που γινόμαστε μάρτυρες μιας αναζωπύρωσης της ξενοφοβίας και του μίσους απέναντι στη διαφορετικότητα – την προηγούμενη δεκαετία το νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής πέρασε το περιστύλιο της Βουλής και σήμερα το κόμμα του Κασιδιάρη απειλεί με είσοδο, κάτι που ο λαός με την ψήφο του και οι θεσμοί στο πλαίσιο του συντάγματος πρέπει να αποτρέψουν. 

Μας υπενθυμίζει, τέλος, αυτό που είπε πέρσι τέτοια μέρα στο μήνυμά του ο γ.γ. του ΟΗΕ, κ. Αντόνιο Γκουτιέρες, ότι «η σιωπή μπροστά στο μίσος είναι συνενοχή» ή όπως το έγραψε στο ποίημα του ο πάστορας Martin Niemoeller (1892-1984), ο οποίος φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ζαξενχάουζεν (KZ Sachsenhausen) στα περίχωρα του Βερολίνου το 1937:

«Όταν οι ναζιστές ήρθαν για να πάρουν τους κομμουνιστές, σιώπησα επειδή δεν ήμουν κομμουνιστής. 

Όταν φυλάκισαν τους σοσιαλδημοκράτες, σιώπησα γιατί δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης. 

Όταν ήρθαν να πάρουν τους συνδικαλιστές, σιώπησα γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους σιώπησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος

Όταν ήρθαν να συλλάβουν εμένα, δεν υπήρχε πια κανείς για να διαμαρτυρηθεί».